İç kapıdan girer girmez önüme düşen manzara karşısında kala kalıyorum. Çok büyük bir avlu, uzayıp giden kocaaa bir havuz, ilerde çok ilerde pusun içinden görünen bembeyaz Tac Mahal. Bahçeyi boydan boya geçen havuzdan çıkan buharla, hemen kıyısına kurulduğu Yamuna Nehri’nden yayılan buharın arasında kaldığından, bu bembeyaz mermerden yapılı anıt iyiden iyiye sislerin arasında görülüyor, bu da ona daha da erişilmez bir etki veriyordu. Havuzun suyuna yansıyan Tac Mahal, az sonra yerden kopup göğe yükselecekmiş gibi ince ve narin duruyor. Hiç abartmıyorum, kapıdan avluya geçen herkes, aynı etkiyle, birkaç dakikalarını burada şaşkınlık içerisinde geçiriyor. Üzerimdeki ilk şaşkınlık ve sarhoşluk etkilerini hafiflettikten sonra havuzun yanından beyaz anıta doğru yürümeye başlıyorum.

(Yelda Baler-BÜMED )